MULTIMEDIALNA ENCYKLOPEDIA
GORZOWA WIELKOPOLSKIEGO

SURMACZ Marek

Marek Surmacz Właśc. Marek [Tomasz] Surmacz. Komendant główny Ochotniczych Hufców Pracy. Działacz samorządowy i społeczny. Były sekretarz stanu i wiceminister spraw wewnętrznych i administracji, a później doradca Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Ur. 31 stycznia 1955 roku - Gorzów Wlkp. Wieloletni radny i poseł na Sejm V kadencji. Od 2014 roku radny i wiceprzewodniczący Sejmiku Województwa Lubuskiego.

Absolwent Technikum Melioracji Wodnych w Gorzowie (1974), Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej (2002, licencjat administracji publicznej) oraz Uniwersytetu Szczecińskiego (2004, Wydział Prawa i Administracji). W latach 1974-1977 pracownik GPBP Przemysłówka. Służbę odbywał w jednostkach w Poznaniu i Czerwieńsku koło Zielonej Góry. W latach 1977-1996 służył w Milicji Obywatelskiej i (od 1990 roku) w Policji. Służbę w Policji zakończył w stopniu sierżanta sztabowego. W 1979 roku ukończył Szkołę Ruchu Drogowego Milicji Obywatelskiej w Piasecznie koło Warszawy (obecnie Szkoła Ruchu Drogowego w Legionowie). W 1983 roku, jako funkcjonariusz drogówki, odmówił zatuszowania przestępstwa jednego z wysokich oficerów MO, co doprowadziło do konfliktu z przełożonymi i licznymi oskarżeniami pod jego adresem. Był wielokrotnie degradowany, a po licznych odwołaniach w 1990 roku zrehabilitowany. W 1989 roku był jednym z założycieli związków zawodowych funkcjonariuszy MO. W 1990 roku na wniosek gorzowskiej "Solidarności" wszedł w skład komisji kwalifikacyjnej funkcjonariuszy byłej Służby Bezpieczeństwa do służby w Urzędzie Ochrony Państwa i Policji. W 1990 roku został naczelnikiem Wydziału Ruchu Drogowego w Gorzowie Wlkp., a trzy lata później odwołany z funkcji (po wielu oskarżeniach o podważanie autorytetu przełożonych oraz działania na szkodę dobrego imienia służby) i przeniesiony do Wydziału Kryminalnego. Pracował w sekcji do walki z przestępstwami przeciwko życiu i zdrowiu, a później w sekcji do walki z przestępstwami gospodarczymi. W 1996 roku za udział w kampanii wyborczej Hanny Gronkiewicz-Waltz postawiono mu zarzut naruszenia zasad apolityczności w policji, za co został dyscyplinarnie zwolniony. Od tego czasu na emeryturze.

W 1987 roku wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego [SD], a w 1989 roku został wybrany na wiceprzewodniczącego Miejskiego Komitetu tej partii. Od 1990 roku (bezpartyjny) zasiadał w Radzie Miasta (z listy Komitetu Obywatelskiego "Solidarność"), w tym - w latach 1990-1992 i w 1998 roku - jako członek zarządu miasta. Od 1994 do 1998 roku był wiceprzewodniczącym RM. W 1997 roku przystąpił do Zjednoczenia Chrześciańsko-Narodowego [ZChN], gdzie był sekretarzem lubuskiego Zarządu Regionalnego. W tym samym roku został asystentem Kazimierza Marcinkiewicza - późniejszego Premiera RP, a w latach 2001-2005 dyrektorem jego Biura Poselskiego. W 2000 roku w wyniku prawomocnego wyroku utracił mandat radnego. Należał do Przymierza Prawicy, które w 2001 roku połączyło się z PiS. W 2002 roku ponownie wybrany do Rady Miasta. W latach 2003-2005 przewodniczący Komisji Rewizyjnej. W 2004 roku kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego, a w 2005 roku został wybrany do Sejmu V kadencji z listy PiS. Zasiadał bądź kierował kilkoma komisjami sejmowymi, m.in. był wiceprzewodniczącym Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, członkiem Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz członkiem Komisji Spraw Zagranicznych. Od marca do czerwca 2006 roku kierował Komisją Nadzwyczajną do rozpatrzenia przedstawionych przez Prezydenta RP projektów ustaw o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i o Służbie Wywiadu Wojskowego. W latach 2006-2007 był sekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji odpowiedzialnym za nadzór nad Policją, Strażą Graniczną i Biurem Ochrony Rządu. W sierpniu 2008 roku został doradcą Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego do spraw samorządowych i bezpieczeństwa. W latach 2010-2014 ponownie radny Gorzowa i przewodniczący Komisji Rewizyjnej, a od 2014 roku radny Sejmiku Województwa Lubuskiego, w tym jego wiceprzewodniczący. W listopadzie 2015 roku został powołany na stanowisko komendanta głównego Ochotniczych Hufców Pracy.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2016). W 1985 roku za uratowanie tonącego został odznaczony medalem Za Ofiarność i Odwagę. Za jego postawę i tropienie nieprawidłowości w milicji oraz walkę o powrót do służby w 1989 roku został uhonorowany nagrodą Viktorii, przyznawaną przez tygodnik "Ziemia Gorzowska".

Uchodzi za osobę bezkompromisową. Uczestnik kilku procesów sądowych o zniesławienie (m.in. z gorzowskimi radnymi: Józefem Finsterem [1995] i Grażyną Wojciechowską [2000]). Członek Stowarzyszenia Rodzina Policyjna 1939 oraz społeczny wiceprezes Towarzystwa Szkoły Katolickiej w Gorzowie. [ Dane na dzień: 23.07.2016 ]

Kazimierz Ligocki / zdjęcie: ze zbiorów M. Surmacza
Prawa autorskie do tekstów i zdjęć zastrzeżone ©.
Zgłoś poprawki i uzupełnienia: encyklopedia.go@wimbp.gorzow.pl


Źródła: [1] - Marek Surmacz; [2] - portal: www.prezydent.pl; [3] - prasa regionalna: "Gazeta Wyborcza"