MULTIMEDIALNA ENCYKLOPEDIA
GORZOWA WIELKOPOLSKIEGO

KUŹNIK Stanisław

Stanisław Kuźnik Reżyser teatralny i telewizyjny oraz scenarzysta. W latach 1992-1995 dyrektor naczelny i artystyczny Teatru im. Juliusza Osterwy w Gorzowie. Ur. 26 listopada 1954 roku - Wincentów (gmina Brudzew, woj. wielkopolskie). Także dokumentalista, autor reportaży i krótkich form fabularnych.

Ukończył socjologię na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu (1978) i podyplomowe studia reżyserskie na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach (1984). Pierwotnie specjalizował się w krótkich formach dokumentalnych. Jeszcze jako student zrealizował dokument Oni (1983), opowiadający o życiu pensjonariuszy Szpitala Psychiatrycznego w Gorzowie, a w 1988 roku powrócił do tego tematu krótkometrażowym filmem Państwowy szpital. Po studiach związał się z Gorzowem. Dla tutejszego teatru wyreżyserował przedstawienia: Hymn (G. Schwajda, 1984), Ich czworo (G. Zapolska, 1985) i Umrzeć ze śmiechu (J. Janczarski, 1986). W 1986 roku przygotował dla Teatru TVP przedstawienie Kantata o łożu. W 1992 roku został dyrektorem i reżyserem teatru w Gorzowie. Wówczas przygotował 6 spektakli, m.in.: Łagodna (F. Dostojewski, 1993), Puchatek, Prosiaczek, Kłapouchy, Królik i inni (A. A. Milne, 1994, również adaptacja) i Zbrodnia i kara (F. Dostojewski, 1995) - ostatni spektakl wyreżyserowany w Gorzowie.

Od 1991 roku był zatrudniony w OTV Szczecin, dla którego zrealizował szereg filmów dokumentalnych oraz reportaży (głównie dla Programu II TVP), m.in.: Okruchy, strzępy, drzazgi (1992), Zwyczajne życie Zdzisława Nagórka (1995), Jak piaski niczyje (1995), Życie na ziemi (1996), Szalom Niebuszewo (1996), Życie na Ziemi (1996), Jestem ze Szczecina (1997), Wojna się skończyła (1997), Listonosz z księstwa Seborgii (1997, o listonoszu z podgorzowskiej Kłodawy, przyjmowanym na przyjęciach w ambasadach i placówkach dyplomatycznych), Wyspa (1998), Firma (2000) i Jesteśmy z Zamku (2003). Dla Programu II TVP zrealizował cykl dokumentalny Podróże sentymentalne po Statucie (1997) i cykl krótkich form fabularnych Straszydełka. W latach 2002-2004 przygotował dla TVN Centrum Nadziei - czterdziestoczteroodcinkowy serial dokumentalny poświęcony dzieciom z Centrum Zdrowia Dziecka. Był jego reżyserem, wydawcą i autorem komentarzy większości odcinków.

W 1987 roku wziął udział w pracach przy pełnometrażowym dramacie Jerzego Kaszubowskiego Cienie (współpraca reżyserska), a w 1999 roku zrealizował swój jedyny samodzielny film pełnometrażowy Moja Angelika (reżyseria i scenariusz), który otrzymał nominację do nagrody Złote Lwy.

Popularność przyniosły mu seriale telewizyjne. Od 2008 roku wyreżyserował dla TVN ponad 200 odcinków Na Wspólnej, w latach 2004-2006 zrealizował dla Polsatu - jako reżyser, II reżyser bądź scenarzysta - kilkadziesiąt części Pensjonatu pod Różą, a w latach 2008-2009 kilka odcinków Brzyduli. Uznanie zdobył też za sztukę Oskarżeni. Śmierć sierżanta Karosa przygotowaną dla Teatru TV (2007, scenariusz i reżyseria). Jest autorem sztuk Teatru TV Obrona (reż. M. Bork, premiera  w marcu 2004) i Pan Gustaw i Matylda (reż. M. Wojtyszko, premiera w listopadzie 2006). W 2008 roku otrzymał Telekamerę w kategorii Serial obyczajowy - nagrodę przyznawaną przez czytelników pisma "TeleTydzień". [ Dane na dzień: 11.12.2012 ]

Kazimierz Ligocki / również zdjęcie
Prawa autorskie do tekstów i zdjęć zastrzeżone ©.
Zgłoś poprawki i uzupełnienia: encyklopedia.go@wimbp.gorzow.pl


Źródła: [1] - Stanisław Kuźnik; [2] - portale: www.filmpolski.pl; www.e-teatr.pl i www.filmweb.pl