Właśc. Josif [Michajłowicz⁽¹⁾] Dragun. Pułkownik Armii Czerwonej. Komendant wojenny Gorzowa.

Urodzony w Wilnie (Rosja, obecnie Litwa). Zmarł przypuszczalnie w Mińsku (obecnie Białoruś). Do 2026 roku data jego śmierci nie była znana. Uczył się eksternistycznie w Mińskim Seminarium Duchownym. Z wojskiem związany od 1915 roku, służąc w 104. Brygadzie Artylerii Frontu Południowo-Zachodniego. W 1921 roku został ciężko ranny i w stopniu podoficera przeniesiony do rezerwy. Był dyrektorem huty szkła w Mińsku i zastępcą przewodniczącego Rady Miejskiej w Witebsku. W 1934 roku na trzy lata powrócił do armii jako oficer do zadań specjalnych wywiadu sztabu białoruskiego w Smoleńsku. Później, ze względu na stan zdrowia, zdemobilizowany. W 1939 roku, po ponownym powołaniu do wojska, wziął udział w inwazji na Polskę. W latach 1940-1941 był wiceministrem gospodarki komunalnej Białoruskiej SSR. Po wybuchu wojny Rosji z Niemcami (1941) m.in. szef sztabu pułku kawalerii w 29. Armii, a później dowódca 333. Pułku Strzelców. W marcu 1944 roku został skierowany do 1. Frontu Białoruskiego na stanowisko dowódcy 102. Pułku Strzelców 41. Dywizji Orłowskiej, z którą forsował Bug, Wisłę i Odrę. Kilkukrotnie ranny, m.in. pod Syczewką (1942), Krzywym Rogiem (1943) i Seelow (1945).

W lutym 1945 roku został komendantem wojennym w Gorzowie oraz dowódcą garnizonu miasta i powiatu. Według wielu polskich źródeł wyjątkowo przychylnie nastawiony do Polaków oraz bezwzględny dla łamiących prawo (kradzieże, rozboje, gwałty) żołnierzy Armii Czerwonej stacjonujących w Gorzowie. 30 stycznia 1946 roku wziął udział w uroczystościach z okazji pierwszej rocznicy wyzwolenia Gorzowa i odsłonięcia pomnika Żołnierzy Radzieckich. 25 lutego 1946 roku został odwołany ze stanowiska komendanta miasta. Od marca do lipca 1946 roku pełnił funkcję komendanta wojennego i naczelnika garnizonu we Wrocławiu. Po wojnie był m.in. ministrem gospodarki komunalnej Białoruskiej SSR.

Od lat 80. ub. wieku jego imię nosiła jedna z gorzowskich ulic na » Górczynie. W 1993 roku, w ramach pierwszej dekomunizacji, przemianowana na » ulicę Kućki. [ 7.05.2013 / Dane na dzień: 25.03.2026 ]