MULTIMEDIALNA ENCYKLOPEDIA
GORZOWA WIELKOPOLSKIEGO

DOBRZYŃSKI Janusz

Janusz Dobrzyński Właśc. Janusz [Wiesław] Dobrzyński. Dziennikarz i publicysta sportowy, kolekcjoner. Ur. 25 lutego 1945 roku – Oszmiana koło Wilna (obecnie Białoruś). Od 1948 roku mieszka w Gorzowie. Także działacz sportowy i piłkarski. Były członek Polskiego Związku Piłki Nożnej i wiceprezes ds. wychowania i dyscypliny Gorzowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej.

Po wojnie wraz z rodziną osiadł w Wielkopolsce, a później w Jantarze (obecnie woj. pomorskie). Ukończył Liceum Ogólnokształcące nr 19 w Gorzowie (obecnie II Liceum Ogólnokształcące) i pomaturalną Państwową Szkołę Techniczną Melioracji Wodnych. W latach 1972-1991 kierownik Rejonowego Związku Spółek Wodnych w Gorzowie, w tym w latach 1980-1981 zastępca dyrektora ds technicznych.

Od dzieciństwa związany ze sportem. Uprawiał: piłkę nożną (m.in. uzdolniony trampkarz i junior Unii Gorzów i Admiry Gorzów), koszykówkę (zawodnik Znicza Gorzów), lekkoatletykę, piłkę ręczną, hokej na lodzie, kolarstwo i podnoszenie ciężarów.

W 1973 roku rozpoczął współpracę jako publicysta z czołowym ogólnopolskim dziennikiem "Sport". Zyskał uznanie jako specjalista europejskiej i latynoamerykańskiej piłki nożnej (m.in. za cykliczne materiały Ich droga do sławy i Nowy kształt piłkarskiej Europy). Od 1976 roku współpracował z krakowskim "Tempem", od 1977 roku z "Przeglądem Sportowym", a od 1979 roku z tygodnikiem "Piłka Nożna". Od początku pracy dziennikarskiej walczył o czystość w sporcie i przestrzeganie zasad fair play. W kwietniu 1994 roku na łamach tygodnika w serii publikacji ujawnił kilkadziesiąt przypadków fałszowania danych metrykalnych piłkarzy, juniorów i młodzieżowców, grających w międzynarodowych turniejach, a także mistrzostwach poszczególnych kontynentów, z mistrzostwami świata włącznie. Jako jeden z pierwszych w Polsce dziennikarzy w swoich tekstach zwrócił uwagę na talent mało wówczas znanych piłkarzy: Argentyńczyka Diego Armando Maradony (jeden z najlepszych piłkarzy w historii światowego futbolu), Ruuda Gullita i Franka Rijkaarda (w latach 80. i 90. ub. reprezentanci Holandii, uznawani za czołowych piłkarzy świata).

Od lat 80. ub. wieku związany z prasą gorzowską. W latach 1991-1993 etatowy dziennikarz "Kuriera Gorzowskiego" i "Gorzowiaka", a także "Gazety Nowej" (1991-1992), "Codziennego Expressu Zachodniego" (1993-1994), "Sportowego Kuriera Gorzowskiego" (1994-1995), "Ziemi Gorzowskiej" (1995-1998, wcześniej wieloletni współpracownik, m.in. przez 10 lat autor stałego felietonu Strzał w poprzeczkę) i "Gazety Lubuskiej" (1994-2008). Specjalizował się w tematyce sportowej, głównie piłce nożnej i koszykówce kobiet, pisał także teksty publicystyczne z Gorzowa i terenu dawnego woj. gorzowskiego. Współpracował z prasą szczecińską i poznańską.

Autor haseł do wielotomowej Encyklopedii Piłkarskiej FUJI, w tym rozdziałów: Od Realu do Barcelony (Tom 4), Puchar Zdobywców (Tom 6), Copa America (Tom 13, współpraca autorska), Puchar UEFA (Tom 18) i World Cup 2002 Korea-Japonia (Tom 28). Współtworzył także hasła do Encyklopedii Piłkarskich Mistrzostw Świata (1988). Wiceprzewodniczący zespołu redakcyjnego Monografii piłkarstwa gorzowskiego 1945-2006. T. 1. Lata 1945-1975 (Marek Pospieszny, 2007).

Były członek Polskiego Związku Piłki Nożnej (1989-1995). Przez dwie kadencje członek Sądu Koleżeńskiego (1989-1995), a także członek Komisji Zagranicznej (1993-1995). W 1993 roku wybrany do zarządu Polskiego Towarzystwa Piłki Nożnej 5-osobowej. W latach 1983-1995 działał w Gorzowskim Okręgowym Związku Piłki Nożnej. Był jego sekretarzem (1983-1984), wiceprezesem ds. wychowania i dyscypliny (1984-1986) oraz przewodniczącym Komisji Informacji i rzecznikiem prasowym (1987-1995). Sześciokrotnie reprezentował okręg gorzowski na walnych zjazdach PZPN. Od 1997 roku członek Gorzowskiej, a później Lubuskiej Rady Olimpijskiej.

Kolekcjoner pamiątek i odznak sportowych, w tym unikalnego zbioru odznak klubów, związków i federacji piłkarskich z całego świata. Członek, a w latach 80. i 90. wiceprezes ogólnopolskiego Stowarzyszenia Kolekcjonerów Odznak Sportowych, a także redaktor wydawanego przez Stowarzyszenie biuletynu.

Od 2008 roku na emeryturze. Okazjonalnie komentuje wydarzenia w światowej piłce nożnej dla prasy i portali internetowych.

Członek Honorowy Lubuskiego Związku Piłki Nożnej (2008). Posiada Srebrny Krzyż Zasługi (1984), Brązową Odznakę Honorową Zasłużony dla Województwa Gorzowskiego (1979), Odznakę Honorową Miasta Gorzowa Wielkopolskiego (1989), srebrny (1998) i złoty (1999) Medal PKOl Za Zasługi dla Polskiego Ruchu Olimpijskiego, srebrną (1986) i złotą (1991) Odznakę Honorową PZPN, złoty Medal 80-lecia PZPN 1919-1999 (1999), srebrną (1995) i złotą (2005) Odznakę Honorową PZKosz. Odznaczony także m.in.: srebrną (1983) i złotą (1984) Odznaką Honorową GOZPN, medalem Zasłużony dla Piłkarstwa Gorzowskiego (1988), złotą Honorową Odznaką LZS (1991), Medalem 50-lecia Piłkarstwa Gorzowskiego 1945-1995 (1995), Medalem Stowarzyszenia Międzynarodowy Młodzieżowy Turniej Piłki Nożnej Dobiegniew Cup (2001), Medalem 30-lecia OZPN w Gorzowie 1976-2006 (2006), Medalem Honorowym OZPN Gorzów Za Zasługi w Rozwoju i Popularyzacji Piłki Nożnej w Środowisku Gorzowskim oraz Lubuskim (2008), medalem 60 lat Piłkarstwa Lubuskiego (2010) oraz złotym Medalem Lubuskiego ZPN. [ Dane na dzień: 24.04.2014 ]

Kazimierz Ligocki / zdjęcie: ze zbiorów J. Dobrzyńskiego
Prawa autorskie do tekstów i zdjęć zastrzeżone ©.
Zgłoś poprawki i uzupełnienia: encyklopedia.go@wimbp.gorzow.pl


Źródła: [1] - Janusz Dobrzyński; [2] - "Zarys historii piłkarstwa lubuskiego 1945-2002" - prac. zbiorowa pod red. Stanisława Fąfery - 2002